Geçenlerde kalabalık bir grup olarak Öztürk ve Züleyha’nın şirin bahçelerinin ve rotalarının konuklarıydık. Bir dahaki sefere ertelenmiş rotalara, yenilerinin eklendiğini duymak yollarımızı Antalya’da birleştirmişti. Tek isteğimiz yağmurun İstanbul’da kalması, bizimle gelmemesiydi.

Narlar çiçek açmamıştı. Bizden önce gelenleri kıskandık, evlerimizi kurup, soluğu kayaların dibinde aldık. En gözde bölgemiz ‘çeşme’ oldu, çünkü rotalar çıtır çıtırdı.

Akşam yüzümüzdeki yorgun, mutlu ifadelerle karnelerimizi birbirimize gösterip rotaları masaya yatırdık. Mustafa ve arkadaşlarının rota açışlarını meraklı, sorgulu bakışlarımızı gizleyemeden seyrederken, Züleyha’ nın rota açalım mı sorusu bizi dünyamıza dikey bir iniş yaptırdı. Biz mi? rota açmak mı? ...tamam yapalım!!

Sabah ikiye ayrıldık. Öztürk alttan boltlayarak rota açmaya çalışacak, Recep ve Armağan da bitmez tükenmez sorularıyla onu yalnız bırakmayacaktı. Özgül, ben, Züleyha tüm malzemeleri sırtlayıp, tabi ki algıları da açarak çeşme bölgesinde keşfimize başladık. Bir iki bakıştan sonra kafamıza uygun bir yer bulmuştuk ama üstten çalışmak için tek ip yetmeyebilirdi. Zorlu bir istasyon kurma aşamasından sonra müstakbel rotayı denedik.  Açıkçası beklediğimizden daha zor bir rotaya benziyordu. Öncelikle istasyonunu belirleyip, ara boltlarına kafa yormaya uzun vakit ayırdık. Daha önce çoğunlukla erkeklerin hazırladığı rotalara nazire olsun diye çok rahat kliplere sahip bir rota hazırlamaktı en büyük amacımız... Bolt arasına, klibe, güvenliğe dikkat etmeye çalışmıştık fakat 3. bolt bizi epey terletmişti ve hiç istemesek de zor bir klibi olmasını engelleyememiştik. Günün sonunda mevcut tek matkabı gücü bitmeden alabilmiştik. Züleyha’nın istasyon boltlarını titizlikle çakışını seyrederken heyecanlanmış, bir o kadar da gururlanmıştık.

Sabah rotanın diğer boltlarını biz gelmeden Züliş yerlerine oturtmuştu ve bana da ilkini bırakmıştı. Önce tüm bilgileri aldım ve yanlış yapmamak için tekrar tekrar sıraya koydum, Öztürk’ün kaygılı, Züleyha’nın güven veren bakışları altında görevimi kusursuz yaptım.

Sabah seyircimiz fazlaydı; ne de olsa rotanın açılışı vardı. Açılış şanslısı için topu birbirimize atarken, seyircinin etkisi ile (baskısı da diyebiliriz) kendimi rotada buldum. Bir saat sonra İstanbul’ a dönüyor olmak ve uzun süre gelemeyeceğimizi bilmek düşüncesiyle istasyona ulaştım. İlk defa rotasından, istasyonuna, tüm boltlarına kadar bizim olan bir rotadaydım. Rotanın derecesi hakkında bir fikrimiz mutlaka vardı ama, net derecesini Atölye’nin yarışmasında Öztürk’ten öğrendik. VII. Uzunluğu 23 metre. Adı mı tabi ki AMAZON.

İş, rotamıza isim bulma aşamasına geldiğinde, ufak bir beyin fırtınası yaptık kayanın altında. ‘Amazon’ ismine karar verişimiz çok kolay oldu. Hem rota baştan sona kadınlar tarafından hazırlanmış, hem de ilk çıkışı bizim tarafımızdan yapıldı.

Eminim sizler de rotaya girdiğinizde bunun farkına varacaksınız. Rotanın alttan kolay gibi gözükmesine rağmen, içinde sizi birçok sürprizin beklediğini göreceksiniz.

NOT: Henüz rotamızı hiçbir erkek düşmeden çıkamadı.Amazon kendini keşfedecek cesur erkekleri bekliyor...