Sene 2000. Bulgaristan’da yapılan Balkan Spor Tırmanış Yarışması’na İstanbul’dan yaklaşık on tırmanıcı katılmışık. Resmi prosedürleri orada yaşayan yakın arkadaşımız, ‘efsane tırmanıcı’, Metin Mussov halletmişti.

Gerek yarışma, gerek tırmanış ortamı, gerek kayadaki rotalar, yenilikler tırmanış hayatımıza birçok şey katmıştı. Öğrendiğimiz her yeni şey, aynı zamanda Türk spor tırmanış havuzunda birikiyordu.

Yarışmada aldığımız sonuçlar bizim için ümit vericiydi. Gelecekte yapabileceklerimizin hayaliyle heyecanlanmıştık. Aramızda para toplayarak ‘Reis’le görüşmek üzere iki kişi seçmiştik: Öztürk ve ben… Amacımız federasyonun bizi sahiplenmesi ya da adil bir seçmeyle yurtdışındaki yarışmalara göndermek üzere bir takım oluşturmasıydı. Hatta ‘ciddiyetimizin’ göstergesi olarak hazırladığımız bir takım dosyaları da yanımızda götürmüştük.

Uzun konuşmalar, münazaralar ve bardak bardak çayların üzerine çıkan sonuç kesin ve netti: Sıfır (0)! Görüşmeden sonra Selo’nun (şu bizim Kusursuz Fırtına) da katılmasıyla Hüzseyingazi’ye koşup günün kalan kısmını güzel bir boulder problemiyle geçirmiştik…

Sene 2006. N’oldu? Hayalimiz gerçek oldu. Hem de daha bastonla yürümeye başlamadan!

Bürokrasinin yavaş işlemesi, bir Türk için çok da sıradışı bir tablo değil…

Şimdi yapılacak şey açık ve net; geçmiş ve hayal dünyası arasında sendelemeden, sıkı bir şekilde çalışmaya devam etmek.