Doksanlı yılların başlarında Federasyonla faaliyet yapmış bir arkadaşımın, ‘süper Romen tırmanıcıların’ yedilik (VII) bir çatlak rotası çıktıklarını iddia ettiği Büyük Mangırcı Duvarı  oldukça ilgimi çekmişti. 1994’de Batur’la birlikte, zihnimde uyanan bilmeceyi-süper tırmanıcıların rotası nasıldı?- çözmek üzere İstanbul’dan yola çıktık. Duvar Sarımemetler’den oldukça etkileyici gözüküyordu.

Suda taşıyarak Filiz’le (Demirayak) birlikte üçümüz duvarın dibine süzüldük. Oldukça heyecanlıydım, ilk defa yakın tarihlerde tırmanılmış bir duvar rotasına girecektim. Doğrusunu söylemek gerekirse bugüne kadar pek az rotaya böylesi bir heyecan ve vakarla yaklaştım. Duvarı inceledik ve olası hattı kestirip ertesi gün roketledik.

Romenler nereden çıkmıştı? Yedilik pasajlar neredeydi? Tırmandıkça soruların yanıtlarını bulmak yerine, kendimizi rotanın kollarına bıraktık. Ancak, duvarı bölen büyük otlu setin hizasına gelince, solumuzda kalan uzun ve zor çatlağın heriflerin tırmandığı olası hat olabileceğini düşündük. Bu çok zor gözüküyordu ve kendi doğal hattımızı takip ettik.

Gerçekte böyle bir rota çıkılmış mıydı? Ortalıkta bu rotaya ilişkin bir kaynak olmadığı için bunu hala bilmiyorum. Fakat rotamızın ilk kilidi olan pasajda bir sikke bulmuştuk (büyük ihtimalle iniş yapılmış), ama sanki bu, sağa sola girip püsküren bunu da kimselerle paylaşmayan bizim Türklerin bir marifetine benziyordu. Rotayı tamamladık; beş derecelik pasajlar, sağlam bir duvar, Romenlerle ilgili silik düşler, iyi bir rota hattı!

Bu çıkışı hiçbir yerde yayımlamadık. Aradan dokuz sene geçti, bu sefer duvara, yeni bir rota açmaya Tunç’la geldim. Cıngıllı Beşik Kuzey Batı Sırtı’nı henüz çıkmıştık. Bu rotanın dönüşünde duvarı bol bol inceledim ve seçtiğim belirgin iki rota hattını Tunç’a önerdim.

Cıngıllı’da beşik salladıktan sonra bir gün dinlenme koyduk. Bu günde de boş durmayıp Sarı’daki bazı geleneksel rotaları fırçaladık, yedi desem!..

21 Haziran’da rotaya girdik. Rotanın dibine gittiğimizde önümüzde iki alternatif rota hattı vardı, rotayı ben seçecektim. Bir tanesi derin bir çatlak-baca hattıydı, diğeri ise son derece belirgin yükselen, duvar yüzüne yapışık bir sırt hattı (bu tip hatlara literatürde pillar-pfeiler deniliyor, biz çıkış sonrası tanımlamada ‘mahmuz’ terimini kullandık). Çatlak-baca hattının girişi, bir tıkaç kayanın tavanıyla başlıyordu, bu kısmın üstü ise bir süre yayla düzlüğünde giden, bütünlüksüz bir yapı sergiliyordu. Direk soldaki sırt hattına yönelip giriştik. Giriş acemileri ısıracak bir zorlukta.

Dördüncü ip boyunun girişine geldiğimde ise dokuz sene öncesinin bir benzeriyle karşılaştım; bir babaya perlon dolayan çomarlar, tırmanışın zorlaştığı yerden aşağıya püskürmüşler! Güzel bir cimnastikle sağlam kayada nalçaları parlattık! Tırmanış hattı, Cıngıllı’daki hüsranımızın acısını alırcasına sağlam kayada son derece dik ve ekmek vererek yükseliyordu; boş yok! Serbest stil ve tıkaçlarla(takoz) gör-çık(On fight!) hessabı semirttiriyorduk(Geçmiş yıllardaki free sololarımı hatırlıyorum da!..25 yıl!!).

El Capitan’ın yekpare duvarlarını çağrıştıran(sanki gittik tırmandık!) 10. ip boyu, enfes bir mimariyle önümüzde dikildiğinde haş haş çekip zikir yapan cavlaklar gibi coştuk. Yaylı takozları(Friend) paralel çatlağa tıkaç yaparak zayıf ayak yükseldim, istasyonun bulunduğu nokta dokuz senede iyi bir dikliğe ulaşabildiğimi sanki bana anlatıyordu ve savrulduk!..

”Geeel!”           

Bir değerlendirme yaparsam: Mimarisi etkileyici, modern bir teknik zorluğa sahip, rota bulmanın zor olmadığı belirgin bir hat! Orta seviyeyi aşmış, deneyimli ve teknik gücü iyi tırmanıcılar için geliştirici nitelikte bir rota. Dağlarda yedili dereceleri telaffuz etmeden çıkılması gerekli, altılı derecelerin en uç zorluğuna sahip, ip boylarının çoğunun kayda değer zorlukta olduğu, serbest ve temiz(yalnızca takoz ve perlonla) çıkılıp derece değeri verilmiş bir hat! İniş kolay, ulaşım kolay, rota sağlam! E ne duruyorsun:’.ala vursaana! .ala vursaana!’.