Serkan Ercan bu yaz Moruk(X-) rotasını ve Mümin Karabaş bu yıl THY(X) rotasını çıkarak ülkemizde bu derecedeki rotaları tırmanan 3. ve 4. tırmanıcı oldular. Serkan Ercan Almanya’dan e-mail yoluyla, Mümin Karabaş’ta bilgisayarın başına geçerek sorularımı yanıtladı...

SERKAN ERCAN

Kaç yıldır tırmanıyorsun? Kaç yaşındasın?

7 yıldır tırmanıyorum, 21 yaşındayım.

Neden Almanya’ya taşınmaya karar verdin?

İsveç’e tırmanışa ve amcamı ziyarete gitmiştim. Dönüşte de  Almanya’daki  teyzem ve daima uğradığım. Frankfurt şehrinde 3 ay kaldım ve tırmandım ama Almanya ile ilgili Almanya’da yaşama, okuma ya da tırmanma fikri Musti ile tanıştıktan bir müddet sonra oluştu.

Almanya’da kimlerle çalışıyorsun?

Almanya’da Musti(DAV antrenörü), Stevie(Alman Genç Milli Takım antrenörü) ve Sasha Podaiko(Köln bölge antrenörü) ile çalışıyorum ve tırmanıyorum.

Ağustos ayında Türkiye’deydin, hangi bölgelere gittin, neler yaptın?

Ağustos ayında Türkiye’de tırmanmaya  çalıştım çünkü çok sıcaktı. Kaldığım  süre boyunca Antalya’da Pelitözü’nde ve Ballikayalar’da tırmandım. Tırmandığım rotalar (Noniş, Arsenik, Boltlarin Efendisi, Fatburner, Nothingman, Moruk, Mezarlarınıza tüküreceğim, Yağmur Duasi, Kurtadam. Gümüş Kurşun, Voyvod, Kara Topuz, Ateşsuyu, Şahmerdan, Podyum, Kitab-ı Mukaddes, Zeus, Usame, Hellstar, Nerdeyim Abi hatırladıklarım. Bunların yanı sıra Yugoslavya’da H2O, Kapoera Maister adındaki rotaları çıktım.

Bu rotalardan, senin için en önemli olanı hangisiydi?

Bu rotalardan  en önemlisi  herkesin sandığı  moruk rotası değil, o bir prestij rotası ama benim için daha kıymetli olan iki rota var; Voyvod ve Noniş. Bunlar belki prestijli değiller ama mükemmeller. Bana çok şey tattırdılar. Çıktığım rotalardan kolaylarını da yazdım çünkü yazmasam  tırmanışa ve tırmanıcıya saygısızlık olacak. Unutmadığım tek şey bir  zamanlar benimde VI’lı  VII’li dereceleri proje çalıştığımdır.

Almanya’da geçtiğimiz kış boyunca yaptığın antrenmanların faydasını gördün mü?

Almanya’da yaptığım antrenmanların faydasını Türkiye’de tırmanırken ve yarışmada gördüm.

Balkan şampiyonası nasıl geçti?

Yarışma rotaları boulder pasajları içeren kuvvette dayanıklılık rotaları idi yarışmacılar arasında çok güçlü tırmanıcılar vardı, hatta hepsi çok güçlüydü  desem yeridir ama bana şans tanıyan konu diğer tırmanıcıların güçleri kadar tekniklerinin yüksek olmamasıydı. Neden 2. oldun dersen, hemen kötü bir tırmanıcı  gibi bahane savurayım aşırı hastalanmıştım(39° ateşim vardı).   

Antrenman programını kim belirliyor?

Özel antrenmanlar yapıyorum, o dönemdeki eksiklerim üzerinde çalışıyorum, nasıl bir antrenmana ihtiyacım olduğunu antrenörler belirliyor.

Önümüzdeki kış için planların nedir?

Bu kış Fountainbleau’da birkaç 7c+\8a tırmanmak istiyorum ama asıl projelerimden biri Karma. Tutamak kırıldıktan sonra derecesi 8a+ oldu. 2004 yılında İspanya ve İtalya’da belirlediğimiz bir kaç 8b+ tırmanmak istiyorum. Sezon sonunda da  Belçika’da Dave Graham’in 2. çıkışını yaptığı 8b+\c Shingen’i cikmak istiyorum ama asil  hedef 2005 Eylül’de Ceuse de Biographie’ye gidecegiz.

Türk tırmanıcılar ile Alman tırmanıcılar arasında büyük farklar var mı?

Türk ve Alman tırmanış camiaları arasında pek bir fark yok. Türkiye’deki  kronik  sorunlar burada da var. Benim tek tavsiyem herkes kapısının önünü temiz tutsa tüm cadde temiz  kalacak. Bu nedenle yurt dışındaki tırmanıcıları ve  camiaları övmenin anlamı yok.

Örnek aldığın tırmanıcılar var mı?

Var; Mauro Calibani, Cristian Brenna, Alex Chabout ve Sharma.

Yeni bir rotaya girerken: asla korkumu yanıma almamaya  çalışıyorum

İyi bir tırmanıcı: Yalın olmayı öğrenmiş  olandır.

Yarışma heyecanı: İşin tuzu biberi, ne kadar koymanız gerektiğine damak zevkiniz karar versin.

Antrenman: Gerekli çünkü eksikleri telafi etme yönünde antrenman yapmayan tırmanıcı gösteremezsiniz. Çünkü tırmanışın en iyi antrenmanı tırmanıştır ve tırmanıyorsanız antrenman yapıyorsunuzdur.

Müzik: Benim en büyük hobim ya da zevkim diyebilirim. Tırmanış dışında ruhumu arındırdığım olay ve ikisini aynı anda yaptığımda uçtuğumu

hissettiğim çok oldu.

Hayaller, hedefler: Hayaller hedefler çok önemli. Hayallerime çok kafa yoruyorum. Zaten şu anda bir hayalimi yaşıyorum. Bence başarıya ulaşmanın tek yolu hedef koymak ve hayal etmek ama hayal ve hedeflerime ulaşmak için önce kalbimi ve ruhumu vermem gerektiğini iyi biliyorum.

MÜMİN KARABAŞ

Kaç yıldır tırmanıyorsun? Kaç yaşındasın?

3 yıldır, 21 yaşındayım.

Adana’da tırmanış olanakları nasıl?

Güzel. Anavarza, Yılankale ve üniversitede minik bir tırmanış duvarı var.

Orada kimlerle, nasıl çalışıyorsun?

Sülo, Neco ve diğer arkadaşlarla(eskiden Serpil vardı ama şimdi yok). Haftasonları kaya, haftaiçi 2 gün yapay duvarda çalışıyorum.

Çıktığın rotalardan en çok hangi rota senin için önemliydi?

Bu çok zor. Sanırım Turkish Airways. Çünkü Özturk rotayı çok güzel çıktı ve hat süper. Bu rotayı çıkmak istedim ve benim için önem kazandı.

Bu hızlı ilerlemeyi nasıl sağladın?

Geyikbayırı’na gelip sürekli tırmanarak ve tabii ki Öztürk’ün spesifik antrenmanlarıyla(taş taşı olum, çivi çak, masa yap, dinlenme günlerinde iş yaparak aktif dinlen)

Tercih ettiğin bir tırmanış stili var mı?

Genelde yok ama negatif rotaların stili bence hoş. Kendimi daha rahat hissediyorum. Bilirsin büyük tutamak, negatif rota, özgür hamleler. Atla ve tut. Yüzey rotalarında biraz stresli tırmanıyorum. Çünkü her an ayağın kayabilir. Ama negatif rotada gücün varsa gidersin. 

Atölye’deki yarışma nasıl geçti?

Çok güzel. Özellikle parti süperdi.

Rotalar nasıldı?

Kusursuz diyebilirim.

Diğer yarışmacılar nasıldı?

Kimileri çok ciddiydi. Bence çok abartmamak lazım. Çünkü bu bir yarışma ve bütün tırmanıcılar bir yerde toplanıyor. Bu sadece şenliklerde ve yarışmalarda oluyor. Birçok insan dereceye girip ünlü olmak istiyor. Bence bunun çok bir önemi yok, sonuçta kimin nasıl tırmandığı belli. Sadece ödüller için sevinirim.

Bu kış için planların nedir?

Bilmiyorum. Belki ev, belki Geyikbayırı’na devam. Hayat çok değişken.

Ailen tırmanmanı destekliyor mu? Tırmanış hayatını kimlerle paylaştın?

Açıkçası pek değil. Hatta annem beni evlendirmeyi düşünüyor. Babamsa bana biran önce işini devretmek istiyor. Neyse ki bana destek olan insanlar var. Kız arkadaşım, Sülo, Neco, dağcılık kulübü, burada Özturk ve Zuleyha ve daha bir sürü insan.

İyi bir tırmanıcı: Kesinlikle yüksek derece tırmanan bir tırmanıcı değil. Bazı tırmanıcılar X derece tırmanabilir ama kendini bir şey zanneder. Bence onlar nothing man. Ama bazıları VI derece bile tırmanamıyor ama şeker gibi insanlar. Asla emniyetçisiz ya da arkadaşsız kalmıyorlar. Sanırım buna en iyi örnek Sülo(Süleyman Vardal). Sonuçta tırmanışı sevdiği için yapıyor, çevresindekilere destek veriyor. Kendinden daha düşük derece tırmananlara üstün insan muamelesi yapmıyor. 

Yarışma heyecanı: Bunu gerçekten seviyorum. Bir saat içinde 30 defa tuvalete gitmek, tırmanabileceğin bir rotayı yapamamak ya da yapamayacağın bir şeyleri yapmak. Bu güzel.

Hedef / Hayaller: Bilmiyorum. Yaptığım işi iyi yapmak bende olan bir şey. Hedef olarak belki sadece bu. Gelecekte ne olacak? Onu bilsem bir şeyler söyleyeceğim ama hayat fani biliyorsun. Kebap yemekten göbeklenmiş bir Adanalı’mı yoksa bir derece ileri mi? Hiç bilmiyorum. Sanırım anın tadını çıkarmak en iyisi. Tabii ki daha iyi bir tırmanıcı olmak isterim ama yaşlanınca  hala tırmanabilen bir insan olmak en büyük hayalim. Sonuçta tırmanabilmek güzel. Derecesi ne olursa olsun.